“Başkası olsa bir dakika durmaz” dedi.

Doğruydu hani, kim durabilirdi bu ağrılarla, kim bekleyebilirdi. Bir ben herhalde. Hastanenin içinde baştan başa dolanıyordum, karnımdaki sızıyla. Dikiş yerlerim batıyor, kolumdaki serumu da çıkarıp atmak istiyordum. İstediğim her şey olmazdı ya hani, annem hep öyle derdi, atamadım o serumu ben bunu istemiyorum diye, ya da karnımdaki dikişleri.

Zorlaştırdıkça zorlaşıyordu bu hastalık. Şimdi içimi deştiler, saçımı kazıdılar, yüzümü eskittiler resmen, adiler diye sövüyordum doktorlara. Beni iyileştirenlere. Kalp kırıklığı bile bundan hafifti, darmadağın etmişti bu beni.

“E ama durman lazım” dedi.

Ben yürüyordum, dolanıyordum, oysa ki kendi düşüncelerimden patika yapmış, kapı tokmaklarını da bahar çiçekleri haline getirmiştim.

Kader mi, kısmet mi, her neydi bilemiyorum, ben sadece sevmemiştim bu hastalığı. Keşke kalbim kırılsa dedim. Keşke sadece kalbim kırılsa.

https://soundcloud.com/arslongamusic/beyaz-kale